In november 2007 had ik een blogje geschreven over dit gedicht, omdat ik het nu weer tegen kwam, dit keer met de auteur er bij en nog wat extra’s dacht ik het nog eens te plaatsen.
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ‘s levens hunkering naar zichzelf
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe. Jij moogt hun geven van je liefde,
maar niet van je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Verder lezen
Ik zie kinderen toch meer als een hardnekkige geslachtsziekte.
en natuurlijk
Kinderen, is dat het mooiste wat je is overkomen?
Ja, dat zegt ook heel wat over je leven, he?
Wat zal de toekomst mij gaan brengen?
Ookal heb ik in een eerdere post aangegeven dat ik 30 worden niet vrees, maar toch begint het wel een beetje aan me te knagen. Wat heb ik bereikt en wat wil ik nog bereiken?
Prive ben ik er wel uit; huisje, boompje en beestje.
Dankzij de geboorte van Boaz ben ik serieus gaan nadenken over kinderen. Daarvoor vond ik me altijd te jong om er uberhaubt over na te denken. Na de geboorte van Anne weet ik het zeker. Ik wil later ook kinderen, maar later… Later? Later duurt niet zo lang meer 
Eens kijken wat het lot en leven me brengt op mijn pad, een kind begint met een toekomstig moeder en die ontbreekt in mijn leven. Vacature dus 
Dan resteert mijn werk nog. Toen ik nog bij YACHT werkte had ik cursus van Peter van Nierop, een interessant persoon. Hij zei dat je er goed aan deed om een plan te maken. Een plan, een doel, want zonder dat weet je toch niet waar je naar toe werkt? Een interessante gedacht, maar ik heb er nog steeds niet mee gedaan. Stom eigenlijk… Ik ga eens hard nadenken, maar hoe ga je voorspellen waar je over 5 jaar staat als een heleboel veranderd in 3 jaar in de ICT wereld?
Hoe ga je voorspellen waar je over 5 jaar staat als je nog geen idee hebt? Rijk worden of een enorme carrieres is geen doel, geluk is veel belangrijker. Veel verdienen is ook geen doel, want ik verdien al redelijk goed en zie dat niet minder worden. Lastig… Werk waarin ik me goed voel is in ieder geval een goed startpunt en daar ben ik al mee bezig
Vooruit nog een foto waarbij Boaz wat groter is. Hij is overmorgen jarig.
‘En een vrouw, die een kindje aan haar boezem drukte,
zei tot Almoestafa, de uitverkorene en geliefde:
Spreek tot ons over kinderen.
En hij zeide:
Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ‘s levens hunkering naar zichzelf
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe. Jij moogt hun geven van je liefde,
maar niet van je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt – zelfs niet in je dromen.
Je moogt proberen hun gelijke te worden,
maar tracht hen niet aan je gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen,
waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige
en buigt je met zijn kracht
opdat zijn pijlen snel en ver zullen vliegen.
Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
zo mint hij ook de boog die standvastig is.’
